شعری از پروین اعتصامی به صورت داستان

بلبلی که خیلی از جلوه گلها خوش حال و شاداب شده بود باشادی به طرف دشت حرکت میکرد فصل بهار بود اورقص کنان میپرید واز خوش حالی در پوست خود نمیگنجید رفت ورفت تا به پای یک در خت رسید که مورچه ای در انجا بود با خنده گفت ای بیخبر چه قدر بد فکر میکنی الان وقت نشاط هستش نه اینکه کار کنی نه این که غم داشته باشی اه نمیخواد غذا ذخیره کنی مورچه جواب داد کهتوغافلی ای عاشق بی صبر وتاب وقتی بهار تموم بشه زمستون وسرمایش میرسند توهم عین من یک خانه بساز و اذوقه جمع کن توهمش به حرف تکیه کردی وتلاش نمیکنی من به کار تکیه کردم وتاشم را میکنم بله بهار تمام شد وزمستان شروع شد سرما همه جارا فرا گرفت گلها ریختند و چمنها هم زرد شدند وقتی بلبل دید که زمستان شده وهمه جا وغذادارند ناراحت شد چون هیچی جمع نکرده برای همین به پیش همان مورچه رفت وگفت در خانه من چیزی نیست دیگر جشن ومهمانی و سرور وشادی نیست هیچی غذا ندارم دیگه حوصله کار تواین سرمارو ندارم در خونم دیگه بسته است مورچه هم قبول کرد ویک کم از اذوقه هایش را به بلبل داد وبلبل از سال دیگر حسابی تلاش میکرد.